"Ik wilde niet opgeven, zo ben ik niet!" topsporter Melanie Helweg over haar beperking, wilskracht en kwetsbaarheid

Wat als je lichaam niet meewerkt, maar het blijft schreeuwen om te bewegen? Melanie Helweg werd te vroeg geboren en leerde leven met een beperking. Nu fietst ze zichzelf dwars door de pijn heen. In Bert op de Kovvie vertelt ze over haar woede, het geloof en de vrijheid die ze ervaart tijdens het handbiken.

Steun, structuur en doorzettingskracht

De 25-jarige Melanie uit Beerta groeide op als een meisje dat vroeg in haar leven al geconfronteerd werd met uitdagingen. Ze werd 11 weken te vroeg geboren en kreeg te maken met een hersenbloeding waardoor ze cerebrale parese ontwikkelde, een beperking die haar spieren in de benen aantastte. Van jongs af aan voelde ze frustratie over haar beperking en uitte dat vaak in woedeaanvallen thuis, haar veilige plek."Vanaf twee jaar begon het al: als mama of papa iets anders deden dan ik wilde, werd ik boos. Dat zat vooral in mijn hoofd." zegt ze. Ze kreeg vanaf jonge leeftijd fysiotherapie en gespecialiseerde begeleiding, wat haar hielp om zowel fysiek als mentaal te groeien.

Op school viel Melanie op als een vrolijk en sociaal kind. Haar ouders gaven haar de steun en structuur die ze nodig had. "Mijn ouders zijn mijn grootste supporters geweest. Zonder hen had ik dit niet kunnen doen." Rond haar 11e ging ze naar een deelschool in Haren, speciaal voor kinderen met een beperking. Daar vond ze een plek waar ze zichzelf kon zijn. "Op de deelschool voelde ik me echt mezelf. Iedereen had wat, maar we waren allemaal gelijk."

Van woede naar vrijheid

Sport werd voor Melanie een belangrijke uitlaatklep. Ze begon met judo, dansen en hardlopen, maar vanwege haar fysieke beperkingen moest ze deze sporten op 14-jarige leeftijd tijdelijk stopzetten. Later ontdekte ze per toeval handbiken, een sport die haar vrijheid teruggaf. "Wanneer ik fiets, kan ik ook mijn mentale pijn erin kwijt. Dan komen de beste ideeën." zegt ze. Ze schopte het tot Papendal, waar ze deel uitmaakte van het nationale talententeam. Toch ging die tijd niet zonder slag of stoot. “Ik had moeite met de grote veranderingen. Op een gegeven moment kon ik alleen nog maar huilen.” vertelt ze. Met hulp van een coach en haar geloof in dat “het altijd weer goedkomt” vond ze langzaam haar evenwicht terug.

Balans en geloof

Met intensieve training ontwikkelde ze zich tot een topatlete, ondanks tegenslagen zoals blessures en teleurstellingen bij selecties. Ze legt uit: "Ik wilde het gewoon heel graag en wist dat ik het kon. Opgeven is gewoon niets voor mij." Vandaag de dag combineert Melanie haar sportieve carrière met werk als begeleider in welzijn, waar ze ouderen met dementie ondersteunt. "Ik sport nu zes keer per week, maar ik heb ook een baan. Het gaat om de balans, en het geeft me voldoening op meerdere manieren."

Naast al dat trainen en haar werk heeft ze ook een hele lieve vriend. Via haar vriend is Melanie in aanraking gekomen met het geloof. “Wij zijn thuis niet gelovig opgevoed, maar ik geloof wel dat er meer is,” vertelt ze. “Door hem ben ik meegegaan naar de kerk. Het is mooi om te zien hoe mensen daar steun vinden. Bert herkent haar zoektocht. “In Groningen zie ik veel mensen die niet per se religieus zijn, maar wel verlangen naar iets groters. Dat maakt de gesprekken bij Bert op de Kovvie zo waardevol!” zegt hij.

Bert op de Kovvie is een videopodcast-serie waarin Bert door het Groningerland reist op zoek naar het geloof in Groningen. Onder het genot van ’n bakkie Kovvie delen Grunnegers hun verhalen en inzichten.

Bekijk de volledige aflevering op YouTube of Spotify:

https://www.youtube.com/watch?v=VFwSId1kKQY