Zangeres Wia Buze: "Ik wil nait naar Amsterdam, ik wil hier bliem"

Redactie

18 sep

6 minuten om te lezen

18 september 2026 11:17 | Termunterzijl

Wia Buze over thuiskomen, trouw blijven aan jezelf en zingen in de taal van haar hart.

In de eerste aflevering van het nieuwe seizoen van Bert op de Kovvie ontmoet Bert een Groningse in hart en nieren: zangeres Wia Buze.

Op de dijk, met uitzicht over de haven van Termunterzijl, begint hun gesprek. Meeuwen scheren boven het water, de wind waait vrij over de Dollard en in de verte ligt de Boog van Ziel, de ruim 350 jaar oude sluis die zo onlosmakelijk verbonden is met het dorp. Het is een prachtig decor voor een inspirerend gesprek.

Termunterzijl vanuit de lucht
Wia Buze & Bert Noteboom op de dijk van Ziel
De haven van Ziel
De Boog van Ziel

Wia steekt meteen van wal wanneer Bert vraagt naar haar bekende liedje over Ziel en of ze daar altijd heeft gewoond. Al snel wordt duidelijk dat deze aflevering over veel meer gaat dan muziek alleen. Het gaat over thuiskomen. Over trouw blijven aan jezelf. Over een vrouw die bijna haar hele leven zingt in de taal van haar hart en zich nooit heeft laten verleiden om ergens anders wortel te schieten.

Dat hoor je niet alleen in haar verhalen, maar ook in haar muziek. Niet voor niets keert haar lievelingslied steeds weer terug tijdens de aflevering.

"Ik kom van Ziel."

Voor Wia is het meer dan een lied. Het vertelt iets over haarzelf.

Een meisje uit de visserscultuur

Wia is geboren en getogen in Termunterzijl. Of zoals ze zelf zegt: Ziel.

Al wandelend over de dijk komen de verhalen vanzelf naar boven. Ze groeide op als kleindochter van een garnalenvisser, in een gemeenschap waarin veel gezinnen leefden van de visserij. De mannen waren op zee, de vrouwen zorgden thuis voor het gezin. Op vrijdag stonden families op de uitkijk wanneer de vissers weer terugkeerden naar de haven.

Vandaag liggen er vooral plezierboten in de haven. De tijd van de garnalenvisserij is voorbij. Maar de herinneringen zijn gebleven.

Wanneer ze uitkijkt over het water, volgen de herinneringen elkaar snel op. Hier werd gezwommen, geschaatst en gezeild. Op vakantie gaan was nauwelijks nodig. Waarom zou je ook? Voor Wia was alles wat ze nodig had gewoon hier.

Al vroeg draaide haar leven om muziek. Een docent Duits op de middelbare school, die toetsenist was bij de Nordstar Showband, zag haar talent. Tijdens een schoolfeest trad ze met de band op. En toen dacht Wia: "Nou dit is wel wat ik wil!"

De taal van haar hart

Zoals de visserij bij Ziel hoorde, hoorde zingen bij het dorp.

Termunterzijl heeft een rijke zangtraditie. De bekende Tuutjefloiters kwamen er vandaan. Ook Wia begon al jong met zingen, al waren haar eerste liedjes Nederlandstalig.

Een van de eerste zetjes richting het Gronings kwam van haar moeder. Tijdens een talentwedstrijd in Delfzijl moedigde zij haar aan om een paar liedjes in het Gronings te zingen: "God Kest stou ook wel een poar liedjes int Groning saing." Haar moeder zou wel vertalen. Een jaar later stond ze opnieuw op het podium, dit keer met liedjes van Ank Kuipers van de Tuutefloiters. Dat bleek een schot in de roos.

Vanaf dat moment koos Wia bewust voor het Gronings. Niet omdat het moest, maar omdat het vanzelf goed voelde. Wanneer het gesprek daarop komt, wijst ze naar haar borst. "Dat Gronings zit hier." Haar hand rust op haar hart. Meer uitleg heeft ze eigenlijk niet nodig. In het Gronings hoeft ze niet te zoeken naar woorden. Daar vallen muziek, gevoel en identiteit samen. Het is de taal waarin ze zichzelf het beste kan laten horen.

Zelfs haar afstudeerproject op de PABO draaide om het Gronings op de basisschool. En tot op de dag van vandaag is ze door haar liedjes een promotor van de Groninger taal en cultuur. De taal van haar hart.

Carré of Groningen?

Het leven van Wia stond jarenlang in het teken van optredens, concoursen en zangwedstrijden. Ze won er ongeveer driehonderd en wist zich steeds verder in de kijker te zingen. Zelfs Carré kwam binnen bereik. Ze deed auditie en kwam door de selectie.

Voor veel artiesten zou dat een droom zijn geweest. Maar Wia keek er anders naar.

"Ik wil nait naar Amsterdam. Ik wil hier bliem."

Terwijl ze het vertelt, laat haar gezichtsuitdrukking weinig ruimte voor twijfel. Voor haar voelde die keuze volkomen vanzelfsprekend. Waar anderen misschien verder zouden kijken, keek zij naar huis. Niet omdat ze geen ambities had. Maar omdat Groningen haar meer waard was dan een carrière elders. Het landschap. De taal. De mensen. Dat wilde ze niet achterlaten. Misschien vat geen enkele uitspraak haar beter samen dan deze.

Eén persoon die meezingt

Als Bert aan Wia vraagt wat zingen eigenlijk voor haar betekent, moet ze even nadenken. Muziek is zo verweven met haar leven dat ze zich nauwelijks kan voorstellen hoe het zonder zou zijn. Toch komt uiteindelijk de kern boven tafel. "Ik vind het leuk om op het podium te staan en mensen te entertainen en dat in mijn eigen taal." Met als hoogtepunt de verbinding met mensen. Niet het applaus, niet de prijzen, maar dat ene moment waarop een liedje iemand raakt.

Wia noemt zichzelf een volkszangeres. Ze zingt overal: in theaters, op dorpsfeesten, tijdens openingen en bij ontmoetingen waar mensen samenkomen. Maar waar ze ook optreedt, uiteindelijk draait het om contact maken. Dat typeert haar misschien nog wel meer dan alle gewonnen wedstrijden samen.

"Al zit er maar één iemand waarvan je ziet en die zingt mee, dan is het al klaar. Daar doe ik het voor."

Meer dan een artiest

In Groningen is Wia voor velen een vertrouwd gezicht. Regelmatig wordt ze gevraagd om bijzondere momenten luister bij te zetten. Bij de opening van een gemaal, een nieuw dorpshuis of andere officiële gelegenheden klinkt vaak haar stem.

En wie Wia kent, weet welk lied daarbij regelmatig terugkomt: Ik kom van Ziel. Het lied is inmiddels bijna met haar verweven. Met haar afkomst, haar familie en de visserscultuur waaruit ze voortkomt.

Juist daarin komt opnieuw naar voren wat haar bijzonder maakt. Wia is meer dan een artiest. Ze is voor veel Groningers ook een verbinder. Iemand die met haar muziek herinneringen, verhalen en mensen samenbrengt.

Twee mensen spelen piano en zingen in een kamer met rood bloemenbehang; informele, gezellige sfeer.

Juf, zangeres en verbinder

Wie naar Wia luistert, ontmoet niet alleen een zangeres, maar ook een docent. Nog altijd staat ze drie dagen per week voor de klas en helpt ze jongeren de Nederlandse taal leren, soms met een vleugje Gronings.

Verbinding loopt als een rode draad door haar leven. In de klas én op het podium draait het uiteindelijk om mensen.

Wanneer Bert het heeft over "in Ziel", corrigeert ze hem steevast:

"Op Ziel."

Lachend voegt ze eraan toe:

"Ik blijf juf hè."

Het typeert haar.

De mensen om haar heen

Tijdens het gesprek komen ook herinneringen aan haar familie voorbij. Haar vader overleed jong. Warm vertelt ze over haar stiefvader, die haar liefde voor muziek altijd heeft gesteund. Toen zij wilde zingen, was hij degene die dat mogelijk maakte.

Liefde kreeg jarenlang minder aandacht dan muziek. Pas rond haar vijfentwintigste kwam Hans in haar leven. Zoals alleen Wia dat kan vertellen, zegt ze:

"Hans was de eerste en daar ben ik in blijven hangen."

Sindsdien vormen ze samen een team. Hans ondersteunt haar bij optredens, helpt met techniek en denkt mee achter de schermen.

Diezelfde trouw zie je ook terug in de mensen met wie ze muziek maakt. Voor Wia ontstaan de mooiste liedjes vanuit vertrouwen en wederzijds begrip. Alleen als er een echte verbinding is tussen de mensen met wie ze werkt, kunnen liedjes ontstaan die recht uit het hart komen.

Rust vinden tussen alle optredens door

Na de wandeling door Ziel is het tijd voor kovvie. In de warme sfeer van restaurant Teetied praten Bert en Wia verder over familie, muziek en het leven in Groningen.

Ondertussen wordt ook duidelijk dat rust voor haar steeds belangrijker wordt. Als Bert vraagt of geloof een belangrijke rol speelt in haar leven, antwoordt Wia vriendelijk maar duidelijk: nee. Toch komt ze graag in de kerk van Termunten. Niet vanwege de religie, maar vanwege de rust en de sfeer. Een plek waar ze even stil kan staan in alle drukte van het dagelijks leven.

Die rust vindt ze ook tijdens wandelingen met haar camera. In het licht boven de Dollard, een weerspiegeling in het water of een detail in een kerkraam ziet ze de schoonheid die anderen soms voorbijlopen.